Cudowna Babia Góra

Grupą sportowców, u której badano ryzyko wystąpienia grzybicy stóp są pływacy. Bolanos i wsp. przeprowadzili badanie u studentów uczęszczających na kurs pływania. Materiał do badania mikologicznego pobierano w pierwszym dniu kursu i po 12 dniach zajęć. Badanie bezpośrednie i/lub hodowla z materiału pobranego w pierwszym dniu były dodatnie w13,2% przypadków, a w 12 dniu u 22,2% badanych studentów. W materiale z pierwszego pobrania najczęściej izolowany był Trichophyton rubrum (82%), znacznie rzadziej Trichophyton mentagrophytes (9%) i Epidermophyton floccosum (9%). Natomiast w hodowlach z drugiego dominował Trichophyton mentagrophytes (70,6%). Autorzy uważają że tak duża różnica w rozkładzie flory patogennej związana była z zasiedleniem łazienek i innych pomieszczeń na basenie, gdyż w 5 z 30 pobranych próbek wyhodowano właśnie Trichophyton mentagrophytes. Informacje na temat częstości zakażeń grzybiczych stóp u pływaków znajdują się także w badaniu przeprowadzonym przez Attye i wsp. Przebadali oni 150 osób regularnie uczęszczających na basen i u 15% badanych wykryli za pomocą badania mikologicznego infekcję grzybiczą, zakażenie subkliniczne wystąpiło u 36%. Co ciekawe na 66 pobranych z otoczenia próbek tylko w jednej (pobranej w damskiej szatni) wykryto patogenne dermatofity. Kaminihama i wsp. opublikowali badanie przeprowadzone w Japonii wśród 282 sportowców, 137 studentów (grupa kontrolna) i 140 uczniów klas pływackich. Grupa sportowców była różnorodna i obejmowała: pływaków, biegaczy długodystansowych, piłkarzy nożnych i wodnych, koszykarzy, dżudoków i zawodników kendo. Po pobraniu materiału wykonywano bezpośrednie badanie mikologiczne oraz zakładano hodowlę. Procent dodatnich hodowli był wyższy w grupie sportowców (43,3%) niż w grupie studentów (30,5%), a najwyższe ryzyko infekcji dotyczyło biegaczy (iloraz szans (OR) 4.10, p<0,001) i osób uprawiających sporty wodne (iloraz szans (OR) 3.98, p<0,001, piłkarze wodni iloraz szans (OR) 3.69, p=0,009). Istotnymi czynnikami ryzyka w grupie uprawiającej sport okazały się: częste korzystanie z basenu oraz obecność zmian skórnych na stopach w wywiadzie.specjalistadermatolodzy wrocław

8211; zmiana koloru płytki, hyperkeratoza i onycholiza, u pozostałych był obecny przynajmniej 1 z nich. Istotnym czynnikiem ryzyka okazał się wiek pacjentów &

W literaturze obecne są doniesienia dotyczące grzybic skóry gładkiej, owłosionej oraz paznokci występujących u osób intensywnie uprawiających sport. Częstość występowania tych infekcji jest wielokrotnie wyższa w porównaniu do populacji ogólnej. Wydaje się, że problem zakażeń grzybiczych u sportowców nie jest do końca dobrze poznany i oszacowany, a na pewno potrzebne są badania epidemiologiczne dotyczące wielu dziedzin sportu, które ujawniłyby prawdziwą skalę tego zjawiska. Szczególnie ważna wydaje się edukacja nie tylko wśród samych sportowców, ale także lekarzy sportowych, pielęgniarek, trenerów i właścicieli obiektów rekreacyjnych. Jeżeli chodzi o działania profilaktyczne to wydaje się, że należy wykluczać chorych z treningów i zawodów do czasu całkowitego wyleczenia, a jeżeli nie jest to możliwe zmiany skórne należy osłaniać (bandażować) tak by uchronić przeciwnika przed kontaktem. Zawodnicy powinni prać stroje po każdym ćwiczeniu. Należy im także uświadomić szkodliwość wymieniania się sprzętem lub ręcznikami oraz zadbać o odpowiednią higienę miejsc gdzie rozgrywane są walki. Stosowanie farmakologicznej profilaktyki lekami doustnymi jest zbyt kosztowne i niebezpieczne ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych i powstania oporności wśród drobnoustrojów. Wszyscy sportowcy muszą pamiętać o stosowaniu własnych klapek w szatni i przy korzystaniu ze wspólnych natrysków, saun czy basenów. Wczesne wykrywanie i profilaktyka infekcji grzybiczych u osób uprawiających sport na pewno poprawi ich jakość życia, umożliwi im kontynuację treningów i udział w zawodach oraz ułatwi osiągnięcie najwyższej możliwej formy. specjalista dobry dermatolog wrocław

Głównymi działami medycyny sportowej są ortopedia i medycyna wewnętrzna, ale pozostałe specjalności, w tym dermatologia także stanowią jej istotną część. Infekcje grzybicze skóry i paznokci są związane z istnieniem określonych czynników ryzyka, do których zalicza się także amatorskie lub zawodowe uprawianie sportu. W literaturze obecne są doniesienia dotyczące grzybic skóry gładkiej, owłosionej oraz paznokci występujących u osób intensywnie uprawiających sport. Częstość występowania tych infekcji jest wielokrotnie wyższa w porównaniu do populacji ogólnej. Wydaje się, że problem zakażeń grzybiczych u sportowców nie jest do końca dobrze poznany i oszacowany, a na pewno potrzebne są badania epidemiologiczne dotyczące wielu dziedzin sportu, które ujawniłyby prawdziwą skalę tego zjawiska. Wyniki epidemiologicznego badania Achilles opublikowane w 2001 roku także potwierdzają większą częstość występowania grzybicy stóp u osób uprawiających sport. Co ciekawe grupą w której aktywność fizyczna najbardziej wpływała na wzrost ryzyka zachorowania były dzieci i młodzież do 18 rż. (iloraz szans (OR) 2.22, p<0.001), a najmniejszy wpływ stwierdzono w grupie pomiędzy 40-46 rokiem życia (iloraz szans (OR) 1.42, p<0.001). Wyniki tego badania obarczone są pewnym błędem wynikającym z tego, że aż 70% osób deklarujących w ankiecie uprawianie sportu było poniżej 40 roku życia, dodatkowo w populacji deklarującej mniejszą aktywność fizyczną było więcej osób z innymi czynnikami predysponującymi do wystąpienia grzybicy. W literaturze obecne są także doniesienia o rzadszym występowaniu grzybicy stóp u osób uprawiających sport np. wśród piłkarzy, być może jest to efekt wzrostu świadomości ryzyka zakażenia wśród sportowców i stosowania przez nich działań profilaktycznych. dermatologdermatolodzy wrocław

Oprócz zapaśników także inne sporty walki związane są ze wzrostem ryzyka zachorowania na grzybicę skóry gładkiej. W nowym, opublikowanym w 2005 roku badaniu, autorzy opisują serię przypadków, które dotyczyły zawodników szkoły sportowej w Orleanie, uprawiających dżudo. W przeciągu 7 miesięcy rozpoznano tam 49 przypadków infekcji grzybiczej skóry Trichophtyon tonsurans. Dodatkowo w 1 próbce pobranej z maty ćwiczeniowej wykryto tego dermatofita i podobnie jak w przypadku zapaśników większość zmian skórnych była zlokalizowana na tułowiu, szyi i kończynach górnych. Podobne badanie dotyczące dżudoków w Japonii przedstawił rok wcześniej Shiraki i kilka następnych, będących prawdopodobnie odzwierciedleniem rozprzestrzeniania się infekcji w Japonii ukazało się wkrótce. Podobnie jak w przypadku zawodników europejskich głównym grzybem chorobotwórczym okazał się Trichophtyon tonsurans. Jeżeli chodzi o działania profilaktyczne to wydaje się, że należy wykluczać chorych z treningów i zawodów do czasu całkowitego wyleczenia, a jeżeli nie jest to możliwe zmiany skórne należy osłaniać (bandażować) tak by uchronić przeciwnika przed kontaktem. Zawodnicy powinni prać stroje po każdym ćwiczeniu. Należy im także uświadomić szkodliwość wymieniania się sprzętem lub ręcznikami oraz zadbać o odpowiednią higienę miejsc gdzie rozgrywane są walki. Stosowanie farmakologicznej profilaktyki lekami doustnymi jest zbyt kosztowne i niebezpieczne ze względu na możliwość wystąpienia działań niepożądanych i powstania oporności wśród drobnoustrojów. dermatolog dermatolodzy wrocław