Cudowna Babia Góra

Wszyscy jesteśmy świadomi istnienia szarych stref w gospodarce. Do szarej strefy należą ci, którym upośledzona odpowiedzialność społeczna i sprzyjające warunki pozwalają zarobkować ze szkodą dla państwa. Ale istnieje też inna szara strefa – ekonomia społeczna. W odróżnieniu od poprzedniej, tę strefę polityka społeczna powinna aktywnie wspierać, ponieważ u jej podstaw leży jak najlepiej pojęta odpowiedzialność społeczna. Ekonomia społeczna działa na pograniczach normalnego rynku, ponieważ opiera się na odwróconym paradygmacie: działalność gospodarcza jest tutaj środkiem do osiągnięcia celów społecznych, a dochód pozostaje celem drugoplanowym, lub, jak w przypadku organizacji non-profit, statutowo nieistotnym. Ekonomia społeczna to działalność komplementarna do państwa i rynku, której potencjału polska polityka społeczna nie wykorzystuje w pełni. A przecież polityka społeczna powinna popierać organizacje, które inwestują w rozwój lokalny i przyczyniają się do minimalizowania patologii społecznych. Odpowiedzialność społeczna ludzi zaangażowanych w taką działalność powinna być regularnie wspierana, ponieważ pomaga rozwiązywać problemy, z którymi państwo często sobie nie radzi.